Reżyserka serwuje nam w trochę dziwny sposób nieprzerobione polskie cierpienie w pigułce. Robi sporo aluzji, lecz ten rutynowy przegląd gorących tematów jakoś nie przeszkadza. To jedynie koloryt, drugi plan, scenografia, a nie markowane społeczne zaangażowanie. Poza tym film jest naprawdę dobry. Żelazna konsekwencja narracyjna plus zdrowy dystans do tematu. Oto znaki autorskiej dojrzałości. A ja zapraszam abyśmy się przekonali co tak oczarowało berlińskich jurorów. Na niedawnym Berlinale, reżyserka wyjechała z nagrodą Srebrnego Niedźwiedzia (przyznawanego za najlepszą reżyserię).